Öyle Bir Hafta Ki Bir Ömre Bedel

Yüreğimiz kömür karası, geçmez içimizde yarası

Derman mı ki bahsetsek de iki satır arası
Bir gün doğum günü bir gün ölüm günü
Ne yarınlardan kestik umudu

Ne de unuttuk ölümü…

Yere çalsak şu dertleri, kurur mu ki alın teri

Bir emanet sonsuzluğa, bir can borcu yaratana

Başımıza karlar yağsa

Dağlar küsüp, su kurusa

Bir ömür ki törpü törpü

Bir sevda ki içimizde, dilden akar türkü türkü

Çok mu zor ki ey insanlar

Şu dünyada kendin bilmek

Bir hoş seda bırakıp da

Bu alemden çekip gitmek

Yıldızlarla ışıtarak göğü yeri hoşnut etmek

Yaşam kadar ölüm gerçek

Tek teselli son nefeste, mavilerle veda etmek…

Börtü böcek selam dursa, sen kendini bilmiyorsan

Kul hakkını gözetmeyip

Avurt olup şişiyorsan

Onda yokken sen de varsa gözyaşını silmiyorsan

Neme gerek insanlığın

Neme gerek ki varlığın…

Hayır biz de, biz de şerde

Az gitsek de uz gitsek de

Dere tepe düz gitsek de

Ne yaptıysak ömrümüzde, hesap günü aynı yerde

Günah ile sevap ile kapanacak o son perde…

Bu hafta ben çok şey gördüm

Hem ağladım, hem de güldüm

İlmek ilmek sevda ördüm

Gömlek gömlek dert büründüm

Hayat dedik, acı tatlı

Yüreklerde katlı katlı

Acıları bal eyledim

Tatlı tatlı hal söyledim…

Güzel günler gördüysek de

Tükenmeyen o ezalar

Çektiğimiz tüm cezalar

Koca ömürlerden kalan

Var mı ki hep mesut olan

Var diyorsa, billah yalan

İşte geldik gidiyoruz

Niye soygun, neden talan

Bak yine çizmeyi aştın

Şiir olup yoldan şaştın

Bir kerede sus “ÜNALAN”

Şiir ve Yorum Mehmet Fikret ÜNALAN