Her aþk ölü doðar ve güdük kalýr memleketimde. Çünkü herkes aþkýn büyümesi için deðil ölmesi için çaba gösterir. Aþýk olmak, aþýk olunmak ve aþký yazmak çok büyük bir suç gibi algýlanýr. Aþkýn dýþýndaki her þey bir þekilde kabul görürken aþk neden ötekileþtirilir anlayamýyorum.

            Aþk olsun herkese! Aþk adýna baþlýyorum hikayeme. Aþk için.

            Yaðýz bir delikanlý vakti gelince huyu huyuna, boyu boyuna, suyu suyuna benzeyen bir kýzcaðýza aþýk olur.Hem de nasýl sever bu kýzý. Ayaklarý yere basmaz, aklý baþýnda olmaz.

            Çocuk buðday rengindeydi ve baþý öne eðikti her vakit. Buðday gibi kutsardý aþký. Nimet bilirdi ve kalbine aþk ateþi düþtüðü vakte þükrederdi hep.                  

            Kýz daðlarda gezen ceylandý, yazýlarda seken keklikti. Nazlý mý nazlýydý. Ama þanslý deðildi.

            Delikanlý ölümüne sevdi kýzý, kýzda delikanlýyý... Dünya gül bahçesine döndü. Gül koktu herkes onlara. Kýz da delikanlý da güldü. Bu cümleyi anlayabilene gülüverdiler.

            Baba ayrý bir alemdi, ana ise kendi halindeydi. Çocuk evlenme yaþýndaydý ve sanki bu mesuliyet babanýn sýrtýna vurulmuþ bir yüktü. Ýlla ki illa halledecekti ve bu yükten kurtulacaktý. Bu yüzden alelacele bir karar aldý. Ve bu kararý uygulamaya kalktý.

            Bir gün babasý tutar elinden delikanlýnýn götürür pazar yerine. 'Bak evladým' der ' Sen þu tezgahta babasýna yardým eden kýzla evleneceksin. Kýzýn babasýyla tanýþýklýðým var. Çok iyi bir aile ve çok iyi bir kýzlarý var.'

            Çocuðu çarptý bu sözler.

            'Ama baba! Ben onu sevmiyorum ki! Baþkasýný seviyorum. Hem benim hayatýmý hem de baþkasýnýn hayatýný karartma sakýn! Asla evlenmem gösterdiðin kýzla! Ve o kýz dünya ahret bacýmdýr artýk!' dedi demesine ama ýslak yara nasýl dikiþ tutmazsa bu aþkta artýk dikiþ tutmazdý.

            Çocuðun gözleri fal taþý gibi oldu.

            Ýçten içe yanmaya baþladý, tansiyonu çýktý, caný...

            Serzeniþ devamlýydý.

            Bakýþ sitayiþliydi.

            "Baba, yapma bunu ve yakma beni lütfen!" dedi bir ara.

            Bir sýcak el aradý sýrtýnda.

            Bir iki güzel kelam...

            Sevmeden evlenmek!

            Olamazdý bu!

            Ýmkaný yoktu sevmediði biriyle evlenmenin!

            Oysa halihazýrda yaný baþýnda aþýk olduðu biri vardý.

            Delikanlý,  babasýna serzeniþte bulunuyordu durmadan.

            Yalvar yakar hem de!

            Atasýný geçemezdi, töreydi.

            Aþkýný da bir kalemde silemezdi.

            Yazýktý günahtý.

            "Neden beni sevmediðim bir kýzla evlendirmek zorundasýn?" diye haykýrdý tekrar. Babasý evladýna cevap verdi hemen "Sevdiði kýzý alan mý var oðlum? Herkes sanki sevdiði kýzla mý evlenmiþ!" diye. Çocuk beyninden vurulmuþa döndü. Bu cümlede kaybediþ vardý, aðlayýþ vardý, içleniþ vardý, kahrediþ vardý. Çocuk yýkýldý bu kelam üzre! Maçýn uzatma dakikalarýnda gol yiyen bir takýmýn haleti ruhiyesi içindeydi. Maðluptu bu aþkta! Sen sevdiðin kýzla evlenmemiþ olabilirsin ama evladýn neden seninle ayný kaderi yaþasýn?

            Hem aþk üstüne evlilik olmaz.

            Tatlý üzerine yemek gibi olur.

            Bedene bol gelen bir elbise gibi.

            Baba, Nuh dedi peygamber demedi. Ve çocuk babasý gibi, amcasý gibi sevdiði kýzla deðil de sevmediði bir kýzla evlenmeye mecbur kýlýndý. Karar verildi, sözler alýndý, tarih kesinleþtirildi.

            Her aþk bir hayat gerçeðine maðlup olur.

            Her kalp taþýdýðý hissiyat kadardýr.

            Her insan vicdaný kadar insandýr.

            Delikanlý "Ey baba!" diye seslendi son kez "Sen aþýk olduðunla evlenemedin diye bizlerde mi sevdiðimizle evlenemeyeceðiz? Sen arzu ettiðine ulaþamadýn diye bizler de mi arzuladýðýmýzýn peþinde koþmayacaðýz? Onlara ulaþmak için çaba da mý göstermeyeceðiz? And olsun ki sevdiðimle evlenmeyeceksem ve senin iþaret ettiðin kýzla evleneceksem beni yaþarken defnetmiþ olursun aile mezarlýðýna! Beni yaþarken gömersin bir masum kýzýn kalbine!"

            Delikanlý onurluydu ve gururluydu. Yapamazdý böyle, biliyordu kendini. Bir ömür boyu zorda kalacaklarýna birkaç saatliðine kalsalardý. Bir gece kaçtý þehirden. Dayanamazdý buna, rýza gösteremezdi, kabul edemezdi. Koptu kendi ehlinden. Bir yandan babasý, bir yandan abasýný yaktýðý aþký, bir yandan da babasýnýn ona münasip gördüðü kýzcaðýz! Gel de çýk iþin içinden, gel de ayýkla pirincin taþýný, sil göz yaþýný!

            Gözleri kan çanaðýydý delikanlýnýn.Kalbi köpek yalaðýydý bu aþkta.  Tabiri caizse köpek gibi seviyordu olamazdý bir baþkasýyla.

            Seviyordu derinden, gidiyordu serinden. Eksik olmuyordu dua dilinden. Þüphe yoktu dininden. Rabbim onu bana nasip et diyordu gizliden. Rabbim babamý affet beni de sevdiðime lütfet diyordu içinden.