Bir El

BİR EL 

Göz kapaklarım birbirine küsmüşken 
nasıl kaçmasın ki uykular… 

Yine gecenin en bâkir,en mahrem saatlerinde bile 
şarkılara ev sahipliği yapan kulakların, 
kaleminin beline sıkıca sarılıp beyaz kağıtlarda dans eden parmakların 
ve 
adını sayıklamaktan yorgun düşen bir çenenin, 
sevdiğine kavuşamamanın verdiği kıskançlıkla 
başını duvarlarına çarpa çarpa izleyen bir kalbin 
tek şahidiyim… 
Ben hayata küsmüşken 
Onlarda küsüp, kıskanmış ne çıkar ki? 

Nasılsa bir gün, 
Bir el, 
Düşen çeneyi bağlarken, 
gözkapaklarını da barıştıracaktır. 
Kulaklar duymaz,parmaklar da dans etmez olduğunda 
Kalp de huzura erecektir mutlaka…