Sen Varken

SEN VARKEN

sen varken
önce seni unutmaya şartlanıyorum
sayıklamaya sonra düşlerimde
söylenmeyen sözleri yadırgıyorum
unutulan güzellikleri birde
yokluğuna iliştiriyorum bakışlarımı
göz yordamı ile
gülüşlerine dokunuyorum
öylece yapayalnız tek başına
yokluğunu donduruyorum bakışlarımda
sensizliğin ne demek olduğunu
öğretiyorum gözlerime
içime misafir gibi düşen yıldızları
yalnız bırakıyorum sen varken

sen varken
sevincimi giyinip üzerime
kahkahalar bırakıyorum
toprak kokusuyla
öfke yüklü
yağmur bulutlarına
ve gökyüzüne

sen varken
yoksul semtin yollarında
yetim çığlıkları mahzun
yalnız kaldı sokaklarım
hep sırtımda taşıdım kamburumu
ırmaklar kuru
iftira çınlaması kulaklarda
yalan yorgunu
yele verdim ağıtları
rüzgar soludum
yüzüme güldü yüzüm
ayna ağladı

Ahmet Canbaba