Yazgısı Gölgesiz Peşinde

Karanlık gecenin karanlık gölgeleri

Raks ederken gecenin ayazında

Gecenin ayazında ağlayan kadın

Gölgesini sokakta bırakarak karanlığa karıştı

İsyan dolu bir yutkunma idi peşinde

Sessizliğin uçurumuna düştü isyanı

Leş kokan parmak izlerinin eşliğinde

Kırık camlar ile çizilmiş gönlü kanıyordu

Kaçtıkça uzağa karanlığın içine

Uzağa kaçtıkça değişmeyen yazgısı

El sallıyordu arkasında yazgısına bilmeden

Yazgısı gölgesiz peşinde gecenin karanlığı gibi

Işıksız kalmış evler arıyordu gönlü gibi

Halden anlayan ışıksız evler kırık camı olmayan

Gölgeleri içeriye almayan ışıksız evler

Uçurumun dibinde vardı oda çok uzaktı

Terk etti uçurumu ışıksız ev aramayı

Usulca karanlıkta ay ışığına sokuldu

Gölgesi yazgısı elinde ışığı görsün diye aya fırlattı

Ay ışığını sessiz nefesi ile haykırışlara boğdu ayazda ağlayan kadın

Kayboldu ayazda ağlayan kadın bir daha gören olmadı

Mehmet Aluç