Hazan

Damıtılmış gülüşleri okşarken imbatlar

Kır gerillasıdır artık hüzün

Duyulur içindeki mağaradan  

Eskil ıslıkları karayelin

Üşür donduramadığın zaman

Unutulur  şebboyun kokusunda Nisan

Direngen son yolculuktur Eylül

Düşen  yaprağı gözyaşıyla yeşertecek kadar naif kırılgan.

Bir iniltidir artık damlayan

Güçlüdür maviye inat

Yaşamdan damağında kalan

Alıcı gözde görünür kıracı toprağın

Kurduğun geleceğe batar hayal kırıkları
Gölgesiz tebessümler verir can

Gamzelerinde çocukların

Tüterken hazan

Son kez koklamak istenir yaşam

Savururken hayat ağacının dalları

Takar sarı yapraklara kanatlarını

Veda eder sessizce  kelebekler

Suçüstü yapar şebde ölüm

Gömütüdür bulutlar

Songül Bulut