Nazra

Dileğisin mübinin uyuduğunda şehir

Gönlümün sürüldüğü mahbeste saklısın sen

Sensin güneş batınca gökte beliren mehir

Sen de biliyorsun ki gözlerim senle uyur

Rüyadan medet uman yoksul çocuklar gibi

Yalvarıyorum Nazra bana sesini duyur

Durma karşımda öyle geçitsiz bir yar gibi

Elinde büyütmüşüm yedi veren gülünü

Her sabah türkülerle uyanan kızlara sor

Sevdalının bir değil bin defa öldüğünü

Aşkın kırık kalemi gözyaşıyla yazıyor

Bak da gör pencerenden dünya nasıl soluyor

Nazra seninle belli açan çiçeğin rengi

Hasretin yüreğime usul usul doluyor

Usul usul yaşamın bozuluyor ahengi

Vehimle dolup taşan aklımı oy demirle

Dilekler sensiz olmaz umutlar sensiz yetim

Dalgalansın denizin yüreğime demirle

Seninle aydınlığa kavuşsun şu suretim

Köylü aksanı gibi yadırganırım Nazra

Sen olmazsan dökülür meyveye duran çiçek

Her sabah ve her akşam kapıma vuran azra

Söyle daha kapıda ne kadar bekleyecek

İsmini bir kez desem yıldızlar düşer yere

Denizler ve nehirler kurur ateşin ile

Gedik açılmış gibi gözlerinden mahşere

Gelmiş geçmiş mahlûkat seninle gelir dile

Susuz kalan bir gülün solan yaprağı yüzüm

Sensiz çekilmez elbet bu kahır ve bu çile

Ne olursun gel artık kaç zamandır öksüzüm

Söyle ne kadar yaşar yürek bu hicran ile

Nara düşen pervane sele kapılan kuşum

Nazra bu yangın yeri ancak senle yeşerir

Hazan mevsimi esen soğuk rüzgar olmuşum

Ah Nazra bir meleğe zulüm nasıl haz verir

Şu yazgımın rengini ak eyle ne olursun

Yeniden doğsun dünya bir bebeğin gözünde

Dalgalansın denizin sevda kıyıma vursun

Kutsal bir sese bürün, artık yanındayım de