Hayat Bana Bir Gülücük Borcun Var

Yoruldum ama bıkmadım;
Neler gördüm, neler yaşadım şu hayatta,
Ne depremler, ne yıkımlar atlattım,
Her defasında düşmedim, inatla ayakta kaldım.
 
En çok sevdiklerim yaktı canımı,
Canımda can dediklerim, değer verdiklerim.
İhanetlerini, yalanlarını, kirli oyunlarını,
Sevgilerinin sadece dillerinde olduğunu gördüm.
 
Kime bir adım gitsem, gönlümü açsam,
Sonunda mutlaka ihanet ve nankörlük gördüm,
Sırtım şimdi onların hançer yaralarıyla kaplı,
Bu yaraları çok sevdiklerim, can bildiklerim açtı.
 
Ben hayatta hep kaybeden tarafta oldum,
Buna nedense insan kalabilme çabamdı.
Ben iyi niyetlerimin, masum duygularımın,
Hak etmeyenlere verdiğim değerin kurbanı oldum.
 
Bunca yaşanmışlıktan sonra pişman mıyım?
Yaşanan tüm zorlu fırtınalara rağmen asla!
Pişman olması gerekenler canımdan can alanlardı,
Benim tek hatam herkesi insan sanmamdı.
 
Şimdi sesleniyorum onlara, kulak versinler bana,
İçimdeki sabır ve inançla yıkılmadım yıkılmamda asla,
Çünkü yüreğimde hiç solmayan umudum var hala,
Yarınların güzel olacağına dair bitmeyen umudum.
 
Hala bir çocuk masumiyetinde duygularım,
Saf ve temiz, herkese rağmen sevgi dolu duygularım,
Kirlenmiş kalplerinize karşı nasıl bir kavga verdiğimi,
Nelere göğüs gerdiğimi bir gün sizde anlarsınız mutlaka,
 
Şimdi gökyüzüne saldım en güzel düşlerimi,
Prangalarından kurtardım en güzel duygularımı,
Can bildiğim vefasız, nankör insanlara inat
Hayattan alacağım bir mutluluk var,
EY HAYAT! Bana hala bir gülücük borcun var…
 
Ayşe KARADENİZ
 
Şiirime ses olan değerli üstadım Bünyamin DEMİREL’e çok teşekkür ederim…