Işığımsın

Aşındırıp durdum solun bıkmadan

Çalacak tek kapım vuslat eşiğin

Gitme kal derimde duymazsın neden

Yaslandığın döşüm sevda beşiğin

Şu gönül düşünce bir kere derde

Arar bulur aşkı gökte ve yerde

Hele sevda varsa dumanlı serde

Gecesi gündüze döner maşukun

Yolumu kaybettim ararım çölde

Duman tüter sönmüş ateşsiz külde

Yanık köseğidir sevdası dilde

Kalbinde sönmeyen oddur âşığın

Candan sevmesen de sevdana düştüm

Hevese kapılıp ümitsiz coştum

Gölgeler düşünce sen diye koştum

Gönlüme süzülür loş ay ışığın

ARİF BARAN (ARİFCE)