Gereksiz Adamlar

                  GEREKSİZ ADAMLAR

Yüze bakar övücü; arkanı dön sövücü,

Dört ayak yalar gücü; zayıfa zorba, öcü,

Deve kininden kini; garez dolu hörgücü;

Aslan postu kuşanmış;  vah! Bileksiz adamlar,

Bir millete çok timsah; ah! Gereksiz adamlar…

“Tamam” der  ayak  sürür,”yaşa”der  en birinci,

Değirmene küs, kaçak; sofrada baş yiyici,

Kandırdığı adamdır, yastıkta ki sevinci;

Gemiyi tufan basar; tek küreksiz adamlar;

Zıplar makamlar aşar; peh! Gereksiz adamlar…

Bir çıkar bulsa sormaz, kim, nasıl, nerden, neci?

Öyle inceyi seçmez, taşla yutar pirinci,

İçtiğince kıvancı, şiştiğince sevinci;

İki delikli tomruk;  ruhsuz, şevksiz adamlar…

Olgun başağa yumruk; vah! Gereksiz adamlar…

Sanat, şarkı, Türkü suç! gerçekçilik bahane,

Bilgiden zırnık almaz; fikir satar şahane,

Gönül  kaşarlı  yosma, tek adresi kar hane;

Karakteri hırs soymuş; tüh! Felek'siz adamlar,

Selama  haraç  koymuş;  yuh! Gereksiz adamlar…

Ne meyvesi ne gölgesi, bir gövde var bir sesi,

Hırsız kediye dönmüş,  dün ki cılız ensesi,

Kaç kefen yırtar sayın, verirken son nefesi;

Gözü, sözü,  özü,  boş; ne yüreksiz adamlar,

Nüfustan silin ne hoş; ne gereksiz adamlar…

Kadir KOCA

27.11.2014