İstanbul da Hayatın

Narin yapraklı lotus rengine mi sitemin

Karanlığa sığındın kokuna mı matemin

Marmaray’a karıştı gözlerindeki nemin

Rüzgarın öyküsüydü İstanbul’da hayatın

Meydanları musallan Boğaziçi tabutun

Balçıkla yoğrulandın ham sözlere darıldın

Kir tutmaz düzeyinde kem gözlere kırıldın

Tacı tahtı bıraktın som közlere kuruldun

Çamurun ürküsüydü İstanbul da hayatın

Martının çığlığında viran oldu mabetin

Hayat denen hanede yaşadıkların somut

İğnenin deliğinden geçerse nebze umut

Gökyüzü ağlamazdı ne de bir parça bulut

Yağmurun türküsüydü İstanbul’da hayatın

Adresi bilinmeyen topraklarda gömütün

Sürgün yemiş yılların gözlerinde izi var

Beden yorgun yaralı yüreğinde sızı var

Gülmeyen talihsize kader diye yazı var

Hamurun ülküsüydü İstanbul’da hayatın

Yoluna baş koyduğun eğildiğin mabutun

 Songül Bulut