Sonsuzluğa Uğurladım

Şiirler yazdım adına mısra mısra sayfalar dolusu
Her dizesinde sana olan özlemimi
Çaresizliğimi, derbeder halimi ve en çokta
Vicdansızca sebepsiz yere gidişini anlattım...

Senden sonra içimde bıraktığın acıyla
Ne çok karanlıklara hapsettim kendimi bir bilsen
Ardından nasıl ağladım, için için ne çok kanadım
Sensizliğimle her defasında hüzünlere tutsak kaldım...

Dayanamadım en sonunda silkelenerek yeter dedim kendime
Yeter!!! kimin için bunca umutsuzca yanışın, 
Değer mi hiç sebepsizce ardına bakmadan çekip giden 
Bir hayırsız uğruna tükenerek yok oluşun...

Değmezdin sen, uğruna ömrümü ziyan etmeme değmezdin
Dönmeyişinden bunu çok daha iyi anladım
Tükettim sana dair yüreğimdeki tüm duygularımı
Seni hatırlatan eşyaları, resimlerini yok ettim birer birer...

Bu sıralar bir tek kendime kızıyor, öfkeleniyorum
Deli gibi saatlerce kendi kendimle kavga ediyorum
Neden, neden bunu daha önce yapmadım ki sanki
Neden içimdeki sana ait hatıralarını inatla yaşattım
Bir anlam veremiyorum... 

Neyse diyorum sonra neyse, bu da geldi geçti nasılsa
Kurtuldum işte seni yüreğimde yük edip taşımaktan
İnan zerre iz kalmadı bende ne senden, nede sevginden yana
Ve artık keyif alıyorum sensiz geçen her günümden...

Bu saatten sonra pişman olup geri dönsende
Yer yok sana ne kalbimde ne de ömrümde
Sen sadece yazdığım şiirlerimde kaldın artık
Ben seni yüreğimden söküp sonsuzluğa uğurladım...

Ayşe KARADENİZ