Kara Sevdam

Senin gidişinden bu yana doyasıya değil,

Kanayarak yaşıyorum bu hayatı her nefes alışımda

Kör bir kurşun gibi saplanıp kaldın sol yanıma

Ne el sürebiliyorum, ne de söküp atabiliyorum...

Hasretinin kalbime her dokunuşunda 

Dayanılmaz bir sızıyla için için kanıyor yüreğim

Bu ayrılığa çaresizce isyan ediyorum

İsyanımın sesi göğe yükselip arş-ı aşıyor...

Aslında biliyor musun?

Ne çok şey anlatmak isterdim sana

Gidişinden sonra bende kalan seni ve 

Senden sonra bana kalan tanıyamadığım beni

Öylesine değiştim ki artık kendimi tanıyamıyorum...

Hani sana, senden nefret ediyorum demiştim ya,

İtiraf ediyorum bu sana söylediğim tek masum yalanımdı 

Seven insan sevdiğinden hiç nefret eder mi?

Ben seni öylesine değil yürekten ölesiye sevdim...

Bundan sonra sana ne desem boş biliyorum

Sen yarım kalan hikayem, hiç yazılamayacak şiirim

Nefes aldıkça kanayacak gönül yaram/sın

Sen benim imkan/sızım, ömrümü tüketen kara sevdam/sın...

Ayşe KARADENİZ

Şiirime ses olan değerli ağabeyim Mustafa KARAAHMETOĞLU’na gönül dolusu teşekkürler…