Şehitlerin Dilinden

Çanakkale’m…

Tut! Sıkı tut ellerimden 
Tut ki girelim zaman tüneline, çıkalım tarihe yolculuğa…
 
Ağlama Çanakkale’m!
Gül artık
Sana gözyaşı değil, tebessüm yakışır
Biliyorum bağrın yanık
Özledin Mehmet’imi, canımı, ciğerparelerimi…
 
Sen Çanakkale’m…
”Hasta Adam”ın damarlarına can oldun
İksir oldun Türk’ün yaralı kalbine
Kan oldun…
Leyla oldun sevda çeken gönüllere
Cennete yolculuğa çıkanlara
Sırat oldun…
 
Çanakkale’m…
Hiç acımadılar mı sana? 
Neydi suçun? 
Yoksa gözleri kamaştıran güzelliğine mi hayrandı dünya?  
 
Açılmamış goncaya niçin uzandı demir parmaklar? 
Neden elbiselerin barut kokuyor
Ya bu boş kovanlar neyin nesi!.. 
Peki bu kan!...  

Evet Çanakkale’m
Kurşun yürekler acımadı sana
Kırdılar
Kolunu kanadını
Pusu kurdular
Seherin en tatlı zamanında
Görünmez hançerle
İçten vurdular
 
Bana bir şeyler söyle Çanakkale’m
Susma! 
Biliyorum
Hafif acılar konuşabilir ama derin acılar dilsizdir, diyorsun
Fakat sessiz sözlerin olan gözyaşların anlatıyor her şeyi…
 
Sen Çanakkale’m…
Kendi yaranı değil, düşmanının yarasını sardın
Kanayan parmaklarınla savaş meydanlarında…
Ama ihanet kurşunuyla vurdular
Nemrutlar, Kâbiller, Firavunlar…
Üşüştüler başına piranalar
Sırtlan sürüleri, kargalar… 
 
Ama mânâ maddeye
Sevgi nefrete galebe çalmıştı
Artık sevgi çiçekleri dikilmeliydi zulmün namlusuna,
Yollarına gül dökmeliydin Anadolu’nun…
Gözü yaşlı annelere
Gelinlik kızlara
Aksakallı ihtiyarlara
Baba diye ağlayan yetimlere
Umut olmalı
Can olmalıydın
 
Şiir olmalı
Güfte olmalıydın
Şairlerin diline
Beste olmalıydın
Sazların teline
 
Çanakkale’m…
Hangi hüzünlü besteyi mırıldanır dudakların? 
Niçin karalar bağladın?  
Hıçkıra hıçkıra ağlamak
Yürekleri dağlamak reva mı?
 
Gözlerin dolmasın
Gül benzin solmasın Çanakkale’m…
 
Nerde zümrüd-ü anka  
Açsın kanatlarını da sana geleyim
Ama bana gerçeği söyle Çanakkale’m
Yoksa….
Yoksa sevdalı mısın şehidime, SEVDALI MISIN?

Birkan AKYÜZ / İÇİME GÜL DAMLADI

GERÇEK VATAN SEVDALILARINI RAHMET VE ŞÜKRANLA ANIYORUZ...