Havz-ı Ateşte Açan Güller

Gök kırmızıydı o gün yer kırmızıydı

Uykuya hasret gözlerde seğiren düşler kırmızıydı

Kırmızıydı kıyılarını vuran hırçın suları Gelibolu'nun

Ağaçlar, böcekler, kuşlar kırmızıydı…

Bir havz-ı âteşti uzanıp yattığı yer Mehmetlerin

Toprağa düşerken anıtlaşan kahraman duruşlar kırmızıydı…

Biterken gece ağlıyordu bir beyaz yıldız hilâlin kucağında

Yere düştü gölgesi

Hafif bir yel esti

Harelendi uyuyan gülleriyle havz-ı âteş

Yükseldi dalga dalga bulutlara

Gök beyaz-kırmızı oldu o an yer beyaz-kırmızı oldu

Havz-ı âteşte açan güller yurdun ay-yıldızı oldu…

Ahmet KÖKEN