Terkedildi Son Kelime

Uykusuz gözlerimden yükselen karanlık

Sefilce sardı ruhumun tabakalarını

Seslendi yine kendini bilmezin biri

Ve konuşmaya başladı nevrotik dille, hecelerim

insanlık ağlıyor son marşta

marşın da ötesinde hatta

marsın dünyaya uzaklığı kadar

neden uzak insan, insana ?

Sayemi bir başka saye takip ediyor

Bir yolcu var arkamda görünmüyor

Varoluşumu ötelemekten başka neyime

Zavallı oldum artık kendi kendime, ötedeyim

çocuklar kirletilmiş geriye kalan tüm rüyalarda

sıkıcı bu depresif sokak portresi , vahşet !

savaş iyiliği çok uzağa öteledi ,

hem barışa hazırlanıp hem savaşılmaz.

Ancak bir gece vakti vahdet iner,

Düşüncelerim kağıtla rakseder.

Kendimi bulmak için başkasıyla mı yaşlanmalı,

Tek başıma ne faydam olacak ? , fakat , dünyadayım

yine sokaklara hüzün yağıyor,

caddelerde uzun uzadıya kan izleri.

sevginin, merhametin kalmadı selefleri ;

bir şey aşılıyorlar insanoğluna, adına bencillik dedikleri.

Geriye çalan hissiz bakışlarım ve üzüntülü yüreğim,

Düşünmekten arta kalan zihnimdeki yara izleri.

Derin yalnızlık ve kendi ışığımla iç içeyim ,

Özüme kavuşmak için daha ne kadar bekleyesi ?