Dört Derin Darbe

Karanlıkların ışık huzmesiydi

Avuçlarımdan gözlerime ışıyan

Bitimsiz sandığımız bütün duygulardan arınıp

Bedenimde ölen hücreleri saydım

Bitmedi

Rahlede duaya durmuştu ellerin

Şahadet parmağın gökyüzünde

Acziyetini anlatan bakışların

Susuyordu o an dünya

Git/me

Söze sükûtu karsan ne yazar

İşlenmiştir bir kere aşk çetelene

Derinlerinde bir yanına dokunan

Saat tik taklarından müstesna

Dört derin darbe…

Âdem Efiloğlu