Dostun Var Düşünme Artık

Durma boş ara bul gönül dostunu

Bulunca sen eyle Rahman'a şükrünü

Ser önüne gönül denilen postunu

Dostunla beraber olunca et teşekkürünü

Dostunda saklama sen gönül halini

Sakladığın halin dostunu yaralar

Alma sakın sen mazlumun vebalini

Bu dostun kalbini kökten karalar

Dost ile arada olmaz demirden perdeler

Dostun senin için güzel hayaller kuruyor

Dost ile yola devam neler gelir başa neler

Dostun iyiliğin için her yaptığını sorguluyor

Dost dediğin kıymet vermez paraya pula

Sakın üzme sen üzül üzme gönül dostunu

Dostun sırtında olsa da bir eski çul sarıl o kula

Dostun için ser önüne çekinme gönül çulunu

Dost ile açılır gönül gözü açılır tüm perdeler

Beraber olunca sökülür gönüldeki taşlar

Sökülen taşlar ile daha neler sökülür neler

Dost ile beraber aksın gizleme gözünde yaşlar

Kul Mehmet'im yolda olsa da dertler cefalar

Dostun var düşünme artık nefisle dünya kavgası

Yolun sonunda sabırla vardır sefalar

Gözünde aksın mazlum için iki damla gözyaşı

Mehmet Aluç (Kul Mehmet)