Mücrimine Mukabil

Mücrimine Mukabil

Bir bakışla başlar yol sessizce yürürüm

Kalbimdeki yükleri tek tek dökerim

Ne eski söz ne süslü dünya isterim

Sade bir nefesle insanca söylerim

Bir dostluk ararım içten ve temiz

Ne yalanla kirlenmiş ne de sahte iz

Gönlümdeki çağrı hep aynı ses

İçimdeki sevda ile gerçek sevda isterim

Ekilen bu sevdanın mücrimine mukabil

Diyecek tek söz kaldı ben Habilim o Kabil

Artık tüm varlığını etse de aşka sebil*

Nihai kurumuş çöl bir serabı duyar mı?

Hâsılı bu sevdanın yükünü taşıyan ben

Diyecek tek söz kaldı masumum, suçlu sen

Artık tüm varlığını sunsan da aşk için

Kuruyan gönül çölü bir serabı görür mü?

Mehmet Aluç

Not: İlhamı "MuratÇakiroğlu" kardeşimden alarak yazdım.

*Sebil: ücretsiz su dağıtılan yer, hayrat çeşmesi. Yani halkın gelip içebileceği, genellikle hayır için yapılmış çeşme veya su kabı.

Mücrimine Mukabil: Suçlusuna karşılık ya da suçluya karşı.