
Boş Bir Övünç
Bir ışıkla doğmuşum
sessiz ufuklarda
Gizli bir çağrıyla
çıkmışım karanlıkta
Benliğin zincirini
kırmışım ansızlıkla
Bir nefesle yürümüşüm
derinliklerden
Söz değilmiş aslında özün
yankısıymış
Kalpteki sır gönlün en
saf akışıymış
Bir damlanın denize
kavuşma bakışıymış
Sessizliğin içinde varlık
bulmuşum ben
Ne taht, ne taç ne de boş
bir övünç
Yolun sonunda bekleyen
sade bir dönüş
Bir kıvılcımda gizli
sonsuz bir oluş
Toprağın bağrında yeniden
doğmuşum ben
Bir rüzgârla açılmış
gönlümün kapısı
Sessizliğin içinde
duyulur nefesi
Taşların arasından
fışkıran hevesi
Bir yolcunun adımıyla
yürümüşüm ben
Bir gölgenin ardında
saklıdır sırlar
Kıvılcımın içinde yanar
nice yıllar
Her damlada gizlenir
sonsuzlukla yollar
O aşkın akışıyla
büyümüşüm ben
Mehmet Aluç