Boş Bir Övünç

Boş Bir Övünç

Bir ışıkla doğmuşum sessiz ufuklarda

Gizli bir çağrıyla çıkmışım karanlıkta

Benliğin zincirini kırmışım ansızlıkla

Bir nefesle yürümüşüm derinliklerden

Söz değilmiş aslında özün yankısıymış

Kalpteki sır gönlün en saf akışıymış

Bir damlanın denize kavuşma bakışıymış

Sessizliğin içinde varlık bulmuşum ben

Ne taht, ne taç ne de boş bir övünç

Yolun sonunda bekleyen sade bir dönüş

Bir kıvılcımda gizli sonsuz bir oluş

Toprağın bağrında yeniden doğmuşum ben

Bir rüzgârla açılmış gönlümün kapısı

Sessizliğin içinde duyulur nefesi

Taşların arasından fışkıran hevesi

Bir yolcunun adımıyla yürümüşüm ben

Bir gölgenin ardında saklıdır sırlar

Kıvılcımın içinde yanar nice yıllar

Her damlada gizlenir sonsuzlukla yollar

O aşkın akışıyla büyümüşüm ben

Mehmet Aluç