Bazen Bir Fincan Çayın Buharına

Bazen Bir Fincan Çayın Buharına…

Birinin omzuna başını yaslayıp

“Bugün çok yoruldum” diyebilmek sadece bu,

 Bazen bütün sözlerden daha güzel geliyor.

Kalbim hala çocukken öğrendiğim “ağlama, güçlü ol”

Yalanına inat gözlerim doluyor işte,

Tam tramvay camına yansıyan kendi bulanık yüzüme bakarken.

Biliyor musun, en çok özlediğim şey birinin bana

 “Tamam, ağla. Ben buradayım.” demesi değil aslında.

En çok özlediğim, ağlarken bile sevilmekten korkmamak.

Bazen bir fincan çayın buharına

Bütün anlatılmamış cümlelerimi üflüyorum.

Sonra üşümemek için ellerimi avuçlarımın içine kapatıyorum

Sanki senin elini tutuyormuş gibi.

İnsan dediğin biraz kırık biraz eksik biraz da inadına umutlu.

Ve bütün bunlar olurken hâlâ birinin

 “Günaydın” demesini bekliyor sabahın en karanlık dakikasında insan.

Mehmet Aluç