Online Üye
Online Ziyaretçi
Sana dokunmadan bile içimde bir ışık yanıyor, adını bilmediğim bir sıcaklık gözlerimin kenarında büyüyor.
Ne dünün yükü, ne yarının telaşı… Şimdi, tam bu anda bir yakınlığın sessizliği var içimde.
Bir ses gibi, bir nefes gibi, bir bakışın ardında saklı duran o derinlik… İşte orada buluyorum kendimi.
Sevgi, bir yol değil, bir menzil değil, bir varış değil… O, yürürken yanımda duran görünmez bir dost.
Ve ben, her adımda onu korumak için içtenliğe sarılıyorum. Çünkü biliyorum: İnsanca olan tek şey, bir kalbin diğerine sessizce dokunmasıydı
Mehmet Aluç