Gece Yarısı

Gece Yarısı
 
Gece yarısı
Bir kadın ağlıyor sessizce
 Sokak lambasının altında
 Gözyaşları asfaltı öpüyor
 Ve kimse sormuyor neden ağlıyorsun böyle?
Ben geçiyorum yanından
Elim cebimde kalbim dışarıda
Utanıyorum çünkü
Ben de aynı yerdeydim
Dün gece ve öbür geceki gibi
Rüzgâr hafifçe esiyor
Yaşlı bir çınarın yapraklarını okşuyor
Sanki ona susma diyor
Ya da ağla, dök içini
Yağmur başlamak üzere
Toprak kokusu yükseliyor nemli, derin, affedici
Kadının saçlarında birkaç ıslak yaprak takılmış
Gözyaşlarıyla karışıyor
Sanki doğa da onunla ağlıyor sessizce,
Büyük bir anne gibi kollarını açmış ama dokunamıyor
Ben duruyorum biraz ötede
Ayaklarımın altında küçük bir papatya ezilmiş
Yine de başını kaldırmaya çalışıyor tıpkı o kadın gibi tıpkı ben gibi
Bir kuş ötüyor uzaktan gecenin içinde tek başına
Belki o da birini arıyor belki o da unutamıyor
Ve ben bir an elim cebimden çıkıyor
Adım atıyorum ona doğru rüzgâr saçlarımı karıştırıyor
Sanki hadi diyorum insanlık biraz da budur
Dök içini ağla ama asla pes etme
Mehmet Aluç