Can Kastamonum

Yolların bir başka dağların başka 
Her zerren bir zümrüt olsaydı keşke 
Moni sende düştü amansız aşka
Çilen bile kulda haz Kastamonum

Nursi baba senden aldı hızını 
Aşık Veysel sende çaldı sazını 
Derviş Musa yuttu mertlik tozunu 
Sürdü toprağına yüz Kastamonum

Açtın yüreğini mazlum kullara 
Gülücük dağıttın çöl bozkırlara 
Aldırmadın yurt için akan kanlara 
Hep yarana bastın tuz Kastamonum

Pirincinle sofralara aş oldun 
Yunus murebiyle kalbe diş oldun 
Şeyh şabanla velilere baş oldun 
Hakikat yolunda toz Kastamonum

Kağnın bile senin yollarda kalmaz 
Şerife bacımı anmasam olmaz 
Anarsam ağlarım göz yaşım durmaz 
Ona da selam söyle tez Kastamonum

Bir evladın gitse hasta olursun 
Çağlayıp kendini yasta bulursun 
Aşığın dilinde beste olursun 
Seni çalar dertli saz Kastamonum

Yayla soğuk sütün kaymağı tutmaz 
Çatal Ilgaz dağı dumanın kalkmaz
Nasrullahın kula sevdası bitmez 
Kalen gökyüzüne poz Kastamonum

Sende neşe bulur oynar köçekçi 
Her yer alın teri, her yer emekçi 
Çobanoğlu, Candaroğlu, Sepetçi 
Yetmez geçmişine söz Kastamonum

Koca konak göz kırpıyor insana 
Namın büyük sığmıyorsun destana 
Sılada ki gurbette ki dostlara 
Yürekten bir selam sal Kastamonum

Her canlı sinene doğuştan aşık 
Kartala yuvasın çocuğa beşik 
Çiftcim can veririse gözleri açık 
Yurduna bir mezar kaz Kastamonum 
Taşına “çilekeş” yaz Kastamonum.

Ahmet Çif