Sitem

Cennet-ü ala deyüp,gönül bahçene girdim,
Orda bozulmuş bağlar,kuru pınarlar gördüm.
Ayak çıplak,baş kabak,yollar dikenli taşlı,
Dönmeyi ar eyleyüp,gah ağladım,gah güldüm.

Çiçeklerin açmadı,gökyüzü hep bulutlu,
Beni ayakta tutan,bir parçacık umuttu,
Gazellerin içinde, bir yeşil dal aradım,
Bir damlacık su için, tüm yolları denedim.

Burada hiç güneş yok,yıldızlar,aylar hep düş,
Can da versem bulamam,bir bakış,bir sıcak gülüş.
Cennet-ü ala dedim,gönül bahçene girdim,
İrem bağları değil,işte bunları buldum.
Umuttun sen gönlümde,bir ışıktın,ufuktun,
Solmuş çeklerinle bak,beni de kuruttun…

Sevinç Doğancan GÜVEN