Sökülsem İnsan Suretimden

Kibirli aynaların ıslak saçlarına tutundukça ben

İliklerimdeki sancıyla dans eder güneş yanıkları

Yankılarım yetmez yalan dünya ahvalini iletmeye

Güneş sevdalı bakışlarıma dokunur fısıltılarla

Demlenir yüreğimde yeni bir şiir devrik isyanlarla

Dudağımda çürük elmalar büyür oysa geceleri

Şu yalan kubbenin altında nice adamlar ağlar

Utkunun kırık çardaklarında aşkı çizer ressamlar  

Yaşamak derin bir yoksulluk belasıdır gönülde

Dolup boşalan gözlerimde çocuklar soyunu arar

Toprağın gizlendiği tüm oyuklara bakışlarını ektim

Yenibaharlar korkunun ellerine tutunarak sabır biçti

Dönence vakitler biriktiriyordu kadınlar uzaklarda

Hayat ülküsel aldanışların devrik düş sahnesiydi

Kırıldım kendi içimde güneşin ellerinden su içtim

Sussam aldanışlara sökülsem insan suretimden

Ömrün devrik arenasında bütün yalanları yensem

Durdursam akan zamanları suları tersine çevirsem

Öpsem kayıp ölüleri dudağından adaleti dağıtsam

Şu denklemsiz hücrenin kabuklarını aşkla kırsam