Kırk İkindi Yağmurları

memleketimden uzakta 

şiir kaldırımlı 

lale döşeli bahçelerden

insanların azalıp

hatıraların çoğaldığı sokaklardan

hüzün şarkıları duyulan evlerden geçiyorum

özlüyorum

güneşin tüm gücüyle

yana yakıla

çığlık çığlığa yankıdığı zamanları

içimin aynasına dönüyorum

yüzüm sensin.

Kasım sağanaklarında

bir yağmur serinliğindeyim

toprağa bir filiz bırakıyorum

hayata gülümseyen

dar ağacı fırtınasından sağ çıkan

ölüme meydan okuyan

yüzüm sensin.

Senin kalbin yağmurdur diyerek

sırılsıklam geçiyorum yanından

ruhumda içrek bir şiir

dökülüyor bir güle

kuş külleri serpili  özgür toprağın

uzanıyorum tırnaklarımla

düşe düşe

deşe deşe

eşe eşe

işte oradasın Anne

aydınlık mevsimler vurmuş gözlerini

arşa uzanan dualar içinde

bir huzura beste olmuş nefesin

o kadar çok öpmüşüm ki  yüreğinden

kırk ikindi yağmurları uğramış sana

yüzünde gül izi var anne