Bu hüznü tanıyorum 
bir romanın ellerinden almıştım 
gözlerimin retinasına takmış 
bir gece gibi bakmıştım 
"dar ağacında üç fidan'ı" 
bir sahafın tozlu raflarında bırakmıştım... 

bu hüznü tanıyorum 
babamın öldüğü günün gecesinin hüznü 
uçurtmamı istemeyen rüzgara olan öfkem 
veya bir deniz köpüğü olamamamın isyanı 
şehit düşen askerlerin 
aç sokak köpeklerinin 
kimsesiz çocukların ihtiyarlamış bakışlarının hüznü 
şimdi mevsim gece mi güz mü? 

bu hüznü tanıyorum 
bir Haziran kararsızlığıyla 
ve onurlu bir gidişle gitmenin hüznü... 
yalpa yapan bir âmânın rastgele adımları gibi 
uçurumlar kenarındaki yapayalnız açan bir çiçeğin hüznü 
git gide büyüyen ve çöreklenen 
kümülüs bulutlarına çizilen fotoğrafların agorafobisi... 

çocukluğumun geçit törenlerinde 
bir romandan çıktı geldi Hilde
bir gül fırlattı yere 
konuştu gece 
"bunu yapma Hilde 
sen bir romana aitsin 300 sayfa tam kafiye 
dön yerine! "

bu hüznü tanıyorum 
paranoyak şizofren bir sandalyede 
sırtı kanayan hatıraların 
ve yangın yıllarının 
şahikaya akışı 
uyan bak bahçende hala o şarkı... 
inandığımız tüm değerlerimizi ve 
hatıralarımızı gömüyor kabre... 

bu hüznü tanıyorum 
üç okyanus kıyısında yaşayan bir çiçeğin gülüşü 
(yakamoz çiçeği) 
gözlerinde takılan bir akşam 
aylardan haziran yanığı 
günlerden intihar ertesi uyan artık bu ne uykusu 
bu duyduğun çığlıklar 
yakamoz çiçeğinin hayata tutunabilme arzusu... 

(uyan bak bahçende hala o bahar 
hala o şarkı 
kimse bilmesin 
"gözlerinin içine başka hayal girmesin "

                Ayşegül Aşkım Karagöz