Gardiyan

suçlu benmişim gardiyan öyle diyor. Neymiş suçum? Bana demir joplarla vuran gardiyanın suratına vurmuşum. Gardiyan defalarca göğsüme göğsüme vurmuş ama ben gardiyana sert bir yumruk atıp düşlerini kırmışım. Cezamı da hemen verdi müdür bey. Kapattı dışarıya bakan tüm pencerelerimi. Yaptıklarıyla göğüs kafesimi parçalayan, aklımı korkularla kaplayan o.

-suçlu neden benim memur bey?

+suçlusun sen aşıksın.

Susuyorum susuyorum gözlerimi kapattıkça varlığına, beynimde yankılanıyor sözleri. Müdür bey ben değil miyim bu tek kişilik hapishanenin mahkumu? Başka bağıran yardım isteyen yok bu koğuşta. Niye gardiyan gidip başka hapishanelerde başka mahkumlarla ilgileniyor? Gitme müdür bey! Beni içine hapsettiğiniz bu koğuşta eski gardiyanımı istiyorum ben. Gardiyan aynı elleri, yüzü, renkli gözü...  Ama bakışları ayaklarımın değdiği zeminden daha soğuk. Davranışları eskiye göre çok değişik. Bana bakan gözleri mazimizle çelişik. Önceden koğuşumun önünde benimle yatıp kalkan ‘’benim gardiyanım’’ dediğim kadın yok burada. Gözleri bana boş bakan kolları beni sarmak yerine kurumuş sarmaşıklar misali göğsünde buluşan kadın o gardiyan değil. Müdür bey bu gardiyan bakışlarıyla üşütüyor hasta ediyor beni. Ateşim çıkıyor öksürüyorum her geçen dakika daha da ölüyorum. Kapatıyor pencereleri karanlığında kayboluyorum. Kapatıyor pencereleri nefessiz kaldığım koğuşta boğuluyorum. Beni boğarken pencerenin arkasında yaktığı keyif sigaralarının dumanlarını izliyorum. Pencerenin arkasından bana bakıyor, gülüyor halime. Gözlerim kararıyor farkında değil. Daha derinlere boğuluyorum karanlık koğuşumda. Bir film şeridi gibi geçiyor varlığı müdür bey. Aklımda kaybolan son an ise arkasını dönüp gidişi...

Zayiat-ı Kelam