Nazlım

                NAZLIM

Güneş elveda dedi Ay Hilal’e büründü

Hasretin yavaş yavaş yine çöküyor nazlım

Efkâr demli çayımda yıldız gibi göründü

Usul usul sineyi yine yakıyor nazlım

Bütün kötü duygular vedalaşıp öpüştü

Akıl küstü gidiyor gönül ile kapıştı

Hayalin ellerime kitap gibi yapıştı

Göz ile dil birleşti seni okuyor nazlım

Kalemin ince ucu yaraları deşince

İmdat diye çırpınıp türkülere koşunca

Adın derman yüklenip lal dilime düşünce

Gecenin zifirleri ışık çakıyor nazlım

Sana ait olmayan söz kalmadı lehçem de

Bir tek seni sakladım kırk yamalı bohçamda

Sabahın seherinde gül açarken bahçemde

Umudum gerdanına seni takıyor nazlım

Nidamı sitem sanma gözlerine banış tı

Kerem ateşi gibi içten içe yanış tı

Özlemin bedenimde matruşkaya dönüştü

Birini açıyorum biri çıkıyor nazlım

Sır dolu ulu aşkın girdabına girmeden

Bir ömür geldi geçti sefasını sürmeden

Son yüz görümlüğü ol nefesimi vermeden

Çiftçi Baba taşını artık dikiyor nazlım

                                   AHMET ÇİFTÇİ