Devran

             DEVRAN

Zerrelerden örülmüş gözle görülmez kat kat

Koskoca bir sistemin bir parçasıdır hayat

Doğan çocuk habersiz nereye geldiğinden

Kahkahalar bi çare ne için güldüğünden

Can dolarken çarşafı duyguların postuna

Devran çadırı kurar bilinmezin üstüne

Nefis şaha kalkarken eşref payladığına

Dilin kendi utanır, kendi söylediğine

Neşrü nema bulunca şehvet ister hakını

Fıtrat rahat bırakmaz her gün saplar okunu

Hırs buluğa erince kaplar en büyük yeri

Davar gibi otlatır aklım var diyen körü

Ne kadar saklasak da bencillik pörtler çıkar

Bu güzelim Dünya’yı yaşanmaz hale sokar

Bir bizizdir doğrucu geri kalan haksızdır

Bedenler Pazar malı ruhlar ise öksüzdür

Bir tarafı alemin çaresizlik yurdunda

Diğer yanı kudurmuş yumruklama derdinde

Felek tepe üstüne kimleri atmadı ki

O yalılar o köşkler kimlere batmadı ki

Kimi canın veriyor toprağında azgın var

Kimi hava atıyor deposunda benzin var

Taraftarlık popüler egoizm en önde

Sevginin adı kaldı kendi kayıp bu günde

Bir taraftan değirmen alırken üçer beşer

Kendini baki sanır adı üstünde beşer

Büyümemeli insan Yaradan’a nusretken

Bilmecenin kendisi cevabına hasretken

Teknik denilen hortlak merhamet uzağında

İlim sanılan maymun şeytanın tuzağında

Kader midir cezamı cevabını bulmak zor

Güzel yurdum kendine, bu soruyu kendin sor

Biliyorum ey hayat maharetin az değil

Çekiyorum kışını, gönül artık yaz değil

Çiftci baba rahmana yalvarıyor derinden

Aklıma mukayyet ol, yine aklın şerrinden

                  Ahmet çiftci