Acziyet

Acizim arz etmeye halimi

Konuşmak istesem

Boğazıma düğümlenir kelimeler

Sussam gönlüme

Yazmaya kalksam lügatim iflas eder

Bir harf dökülmez kalemimden kâğıda

Bir sükût lisanıyla halleşirim bom boş sahifelerle

Baktığım gözler anlamaz lisanımdan

Beni sağır duvarlar, yalçın kayalar, yüce dağlar

Ufukta kaybolan yollar anlar tek

Acizim arz etmeye sükûtumu

Kimi âşık der halime bakıp

Kimi küskün, kırılgan

Belki de haklılar

Aşığım evet hem de ölesiye aşığım yalnızlığa

Küskünüm hayatın ikiyüzlü her şeyine

Kırgınım beni anlatamayan kelimelere

Cümleler daha doğmadan ölürken dilimde

Sükûtun lisanını hecelerken gözlerim

Halimden anlayan kimse yok diye durgunum ölü denizler gibi

Acizim arz etmeye sükûnumu

Oysa içimde fırtınalar kopar

Yüreğim kabarır med cezirlerle

Dalgalar yükselir ömrüm kadar

Vurur sahillerime içimdeki hüzünler

Çırpınır kıyıya vuran umutlarım tek tek

Ben çaresizlik içerisinde yüreğime gömerim feryatlarımı