Tükenen Hayallerin Etrafında

Olası bir ihtimal

Gözlerinden geçerken

Kurşuna dizilmesi bakışlarımın

En durağan halinde vakit

Feryadı figana dururken yakarışlarım

Derin bir çığlık kaplar içimi

Derin

Sahipsiz

Kimsesiz

Yüzümün gardı düşer her defasında

Ellerini ovuşturur hezeyanlarım

Ayak diredikçe umutsuzluğa

Kalbim ağrıyor

Acıları kanıksamaktan

Kapısı karanlığa açılırken yarınların

Hele sözlerinin paranoyasından

İlelebet hüzünler damıtarak

Ne çok benziyoruz birbirimize

Ne çok aldanıyoruz

Evrenin renklerini kuşansak bile

Birbirimize dolanıyoruz

Tükenen hayallerin etrafında

Yerle yeksan umut  damlaları

Çürüyor içimiz

Çürüyor çiçekler

Ölüyoruz

Görmüyoruz didişmekten

Bu ne öfke diye baktıkça

Dalgakıranlar diziliyor  gözlerine

Belki limanında demirler duygularım

Belki martılarda ağlar benimle

Belki diz boyu ağlarına takılırız aşkın

Kim bilir…

Ah sevdiğim!

Ne çok ağladım dizlerinde geceler boyu

Fidanlarımız boy verdi bak yarınlara

Ruhumun hicranına gem vuruyorsun

Çoğaldıkça sözlerimizin çığlarında

Yamaçlarında bir miskal umudu besliyorum

Kaldır başını yerden

Uçur mutluluk güvercinlerini

Ne duruyorsun

Hala imzanı yüreğimde taşıyan ben

Zehir olsa içerim sunarsan ellerinden

Âdem Efiloğlu