Çocuğum 1

ÇOCUĞUM–1

Güneş patladığında ateşten koptu dünya.

Soğudu yavaş yavaş; toprak, su, kan oluştu.

Yörüngesi üstünde dönen bir toptu dünya;

“Ol” dedi yüce Tanrı, milyarca can oluştu.

Milyar asırlık ömür, her ömür başka evrim;

Nice devasa cüsse zamanla yok oldular. 

İnsanlıkla başladı uygarlık denen devrim;

Yeşil doluydu dünya, dumanla yok oldular.

Anlaşılmaz öyle bir sırdı ki insanoğlu;

İki bin yıllık takvim geride bırakıldı.

Zapt edilmez bir yola girdi ki insanoğlu;

Rant uğruna ormanlar baştanbaşa yakıldı.

Önceleri yeşilin arasındaydı beton;

Şimdi beton içinde görünmez oldu yeşil.

İnsanoğlu elinde parçalandı proton;

Lakin nefessiz dünya, gün be gün soldu yeşil.

Vurdumduymaz olmuşuz artı ise bakiye…

Coşari der, dünyanın içine edeceğim.

Beni affet çocuğum, sana gelecek diye;

Ağaçsız taştan dünya bırakıp gideceğim.

İbrahim COŞAR