Buram Buram Aşk Kokuyordu Adam

o kadar derin bir aşk ile bağlıydı ki kadına adam

okyanuslar pek sığ kalırdı onun aşkının karşısında

gök bir el uzatımlık olurdu dağlar bir karış

mesafeler bir bakışla yakın olurdu

kilometreler onun sevdasına ölçü olurdu

tonla seviyordu, litrelerce aşıktı

ölçülebilirdi adamın aşkı

daha iyiye ve güzele doğruydu

o kadar muhteşem seviyordu ki adam kadını

yıldızlar saf saf oluyordu bu aşkın karşısında

çiçekler demet demet diziliyordu onun olduğu yolda

buram buram aşk kokuyordu adam

ve burcu burcu aşk soluyordu kadın

gözyaşlarıyla yıkanıp arınıyordu adam

 5 vakit aşklanıyordu kadına ve aklanıyordu

inançlı birer sevda mücahidi kesiliyordu

adamın gözleri başkasına haram oluıyordu

sözleri başkasına bayat...

adam kadına her dem taze sözcüklerle

sesleniyordu taze nefeslerle yaşam veriyordu

bakir bir yürekle seviyordu adam kadını

sevmemiş başkasını ve sevilmemiş başkalarınca

o kadar takdire şayandı ki bu sevda

adam bülbül ü şeyda

kadın gül i rana oluyordu

etraf cennet kesiliyordu

vakit asrı saadete eriyordu

bir kutsanmışlık vardı ikisinde

bir seçilmişlik

bir güzellik

bu dünya her kim seviyorum diyorsa

onları örnek almalıydı

aşkın yaşayan yüzleriydiler

gerçek yüzleri

o kadar mükemmel seviyordu ki adam,

kusursuzluk bile bir kusur olarak kalıyordu bu aşkta

dört dörtlüktü bu sevda

eksiksizdi

ölümsüzdü

güdümlüydü adamın sözleri kadının kalbine

gözleri kilitliydi adamın, gözlerinin ta içine kadının

kaçaktı bakışları adamın, firariydi sözleri

kadın adamın bu aşk dolu haline hayrandı

mayınlı bir yürekti sevdiği

bastı mı damarına infilak edecek

yaktı mı fitilini patlayacak bir bombaydı adam

derinliğine seviyordu adam

biliyordu çünkü  en kıymetli madenlerin

yerin en dibinde saklı olduğunu

ve kalbin en ortasında duruyordu kadın

bir elmas taşı gibi el değmemiş, kırata vurulmamış