Yetim Yükler

Oysa kıyı kenar,

Hayalleri uyutacaktık,

Sersefil yetimliğimizin üzerinde.

Kim sevdi söyler misin?

Yangınların buz tuttuğu mevsimleri,

Biz içimiz korku,

Dışımız türkülerle büyürken,

Bilir misiniz

Bizi en çok kimsesizliğimiz sevdi…

Sokakların sesleri anne ağlardı

Rüzgâr yokluğunu getirirdi babanın

Yosun kokularında saklanır sanırdık

Ayrılıkları

Mesela küçük kızın hıçkırıkları

Kuş sesine benzerdi

Her defasında bir begonya büyürdü gözyaşlarında

Su kuyularında okul nöbetleri tutardı

Topraktan yollar

Yollar kimsesizliğini iyi tanırdı…

Ablanın inadına yenilirdi bütün mahalle

Yağmur onun saçlarında borandı

Zaman parmaklarında üvey zulüm

Sevgisiz gözleri karamsar

Omurilik kemiklerinde

Demlenirdi akşamlar

Büyükçe abi zamanı tespih yapardı

Okul yolları ceketini eskitir

Eskittikçe yeniden yamardı

Ortasından kırılmış kalemler

Derslerinin ortağıydı

Üşüyen sırtını örtemezdi hırkalar

Dördünün mutsuzluğunu sırtlanırdı abileri

Ağlamak istese de ağlayamazdı

Adam sıfatını giyinince çocuk yaşında

Çocukluk geçmişinde asılı kaldı

Biliyordu

Yaşasa bile

Ne ana, ne baba vardı.

Kim sevdi söyler misin?

Yangınların buz tuttuğu mevsimleri,

Biz içimiz korku,

Dışımız türkülerle büyürken,

Bilir misiniz

Bizi en çok kimsesizliğimiz sevdi…

Âdem Efiloğlu