Bigane Yar

Baksaydın gözlerime sana neler söylerdi

Sükûtun mahzeninde ne kelamlar sır kaldı

Bilsen neler öğretti bana bu sevda derdi

Gönül aşk kafesinde, kanatlarım hür kaldı

Gün oldu meramımı kal diliyle anlattım

Gün oldu meramımı hal diliyle anlattım

Gün oldu meramımı el diliyle anlattım

Fehminin karşısında bu gönlüm bizar kaldı

Dünya kelamında yok söylediğim satırlar

Bu sözün muhatabı anlayışlı südurlar

İnsan o ulvi demin bir anını hatırlar

Soldu gül yaprakları, elde sade har kaldı

Dağa taşa baksaydım anlardı hallerimi

Yıldızlara uzansam tutardı ellerimi

Mahlûkatın cümlesi çözerdi dillerimi

Peşinde yorulduğum şimdi bana kâr kaldı

Gözlerim konuşurken bende değil gözlerin

Ne anlamı kalır ki dinlenmeyen sözlerin

Sen esiri olmuşsun bu dünyalık hazların

Sabır bendim çatladı incecik bir zar kaldı

Bu taştan yüreğinle sen arif olamazsın

Sükûtun lisanında kaç harf var bilemezsin

Bin yıl çölde dolaşsan kemali bulamazsın

Faniyi gören gözün hakikate kör kaldı

Bu lisan mı yetersiz ben mi acizim yoksa

Dağlar taşlar konuşsa, biri karşıma çıksa

Beni her şey anlardı şu halime bir baksa

Allah’ım sen şahitsin bir bigâne yar kaldı