Değmedik

Bir selamını bile değmedik

Değmedik bir tebessümünün menzili olmayı

Bir nazar atsan göz ucunla

Bir eğsen başını selam kastıyla

Benim olurdu dünyalar

Ben olurdum belki de en mesudu divanelerin

Nice değmezleri barındırırken gönül limanında

Cürümlerinin bile affetmediği nicelerini

Affedip saklarken tahammül kanatlarınla

Silmezken adlarını

Kimliklerinden şahsiyetlerini silenlerin

Silindim gönül sayfandan bir çırpıda

Bir ben uğradım hışmına

Bir ben çarpıldım gazabına

Söyle ben mi yedim yasak meyveyi de

Kovuldum gönül ireminden

Ben mi döktüm de ilk kanı

Sürüldüm ülkenden

Ben mi yaktım içindeki Roma'yı da

Yaktın beni bir tek kelamınla cayır cayır

Olmadı ey dost

Olmadı en dost

Olmadı

Binlerce kez hayır

Ne oldu da tükendi sıra bana gelince tahammülün?

Merhamet fışkıran bakışların nerede?

Yükledin nefretin en zehirli oklarını da

Ha bire savuruyorsun gözüme, gönlüme

Öldüm diyorum öldüm kahrımdan

Anlasana be hey! Anla artık!

Suretin de senin olsun

Cemalin de!

Nedir Allah aşkına bu kahır?

Ben kelamına vurulmuşken

Vurma beni kelamınla

Sözün kurşundan ağır

Değmedik merhametini

Af çıkarken en azılı katillere bile