Ölmek

Ölmek

                       -Bahattin Karakoç'un Ardından-

Hiç aklıma gelmezdi

Bir gün ölenlere imreneceğim

Çekip gidiyorsun ansızın

Peşinde çözdüğünü sandığın bir yumak sorun

Matruşka gibi iç içe

Peş peşe

Bembeyaz bir sayfayla kapatıyorsun hayatı

Sana en öfke duyanın bile

Yüreğine sızı

Gözüne yaş düşürüyorsun

Ve bırakıyorsun geride seni anlamayanları

Anladıkları kadarıyla

Ne güzel değil mi?

Çıkıyorsun da bir yolculuğa

Valizin ruhunda

Yılları beyaz çamaşırlar gibi katlamışsın düzgünce

Elinde yükün yok

Sırtında çantan

Tek tek vedalaşamasan da

Saf saf olmuş helallik sunuyorlar avaz avaz dostlar

Elini tutmayanlar

Sarılıyor tabutuna

Sana omuz vermekten kaçanlar

Omuz veriyorlar salına

Son duada hayır diliyorlar

Şahit oluyorlar dinine, imanına

Şahitlik etmezlerken iyiliğine, kötülüğüne

Ölmek ne güzelmiş meğerse

Bir varsın

Bir yoksun

Yaratıldığın toprağın bağrında

Ana şefkatiyle sarmaş dolaşsın

Şimdi bekle gelenlerini

Bayramdan bayrama…