Yıkılmadım

Bu şehirde,,

hece, hece hayallerimi yaktım çağa uymak için

kızıllarda uyandım düşlerimi vurmak için
kavgalara sarıldım yıldızlara tutunmak için

kör kuyulara düştüm ışığa kavuşmak için

karanfil kokusu sardı bedenimi

karanfil ve duman kokululu gecelerde

hoyrat kavgalarda, kara düşlerde

kurşunlar arasında uyandım,,

— bir anlığına hürdüm, özgürdüm

bu şehir’e küskün deli yüreğim

bu şehirde mertliğim başıma bela

bu kent hançerledi beni sırtımdan
bu şehir kopardı beni hayallerimden

— üsküdar, sana kırgınım, kırıldım

bir mavi gözlü kadına vurgundum

bir paslı kurşunla bağrımdan vuruldum

bir çınar ağacı gibi güçlü, ve dimdikti başım

köklerimi yaktılar kor ateşle, yandım

yıkılmadım

ağlamıyorum

isyan etmiyorum

kurşun sıkmıyorum

ağlamıyorum

yıkılmadım

— çünkü

gün gelir, bir şafak vaktiyle

küllerimden yeniden doğarım

o kadını unutur geçerim

hilal uğruna, bir tan vaktiyle

küllerimden yeniden doğarım

vatan düşmanlarını

tek tek ezip geçerim
çakallar bana ulaşamaz

çünkü ben daha yıkılmadım…

Suskun //