Cepten Cebe Sessizlik

Cepten Cebe Sessizlik

Aramızda ekranlar var

Gözlerde çizilmiş bir harita

Yaşamak dediğin meğer neymiş

Varoluşla bir savaşa girmiş insan…

Hayatlar boş, cepte ekranlar

Vicdan ekranlara hapis olmuş

Düşersen kimse bilmez, sormaz da zaten…

Sokaklarda ekranlar, evlerde ekranlar

Odalarda iki kişi arasında ekranlar

Demiş ki eskiler:

Her insan biraz toprak, biraz da kömür kokar…

Ceplerde binlerce kayıtlı insan var

Ama aslında kimse yok

Herkes bir evde, bir odada, bir ekranda

Yan yana ama kimse yok

Herkes yalnız…

Ekranda savaşlar, cepte tanrılar

Telefonda eski sevgililer, yeni yalanlar

Belki konuşuyoruz ama ekranlara…

Göz göze gelmek günah oldu

Eskiden "mektup yazdık" derdik

Şimdi "emoji gönderdin mi?"

Eskiden bir tek kişiye "canım" denirdi

Şimdi çevrimiçi görünen herkese…

Odalarda iki kişi

Aralarında bir ekran

Konuşmuyorlar

Sadece ekran parıltısı

Ve bir zamanlar aşk vardı

Şimdi cepten cebe bir sessizlik var

Eskiler derdi ki:

Hayat dediğin kanayan bir yaradır

Ya karanlığa direnen bir ışık olursun

Ya da paslı hançere teslim…

Herkes yalnız

Binlerce kişi ellerde

Ama kimse el tutmuyor

Anka kuşu bile ekrandan doğuyor artık

Ve kimse görmüyor

Saat düşündüğümüzden daha geç

Belki de hiç yaşamıyoruz

Sadece şarj oluyoruz sessizce…