Gönlünüzce

Konuştuğum gibi susmayı

Geldiğim gibi gitmeyi de bilirim…


Bazen anlatmak istediğimiz o kadar çok şey olur ki; kelimeler yetmez, doğru kelimenin hangisi olduğunu da bilemeyiz. Yanlış kelimeler kullanmaktansa, sessiz kalmak en iyisidir.

Beni ararsanız, buralarda olamayacağım. Hüzün bulutlarım tekrar savurur mu buralara da bilemem. Gittiğim yerde mutlu olur muyum onu da bilmiyorum. Yüreğimdeki sevgi taneciklerini bırakıyorum hatıra sizlere…

Suratıma kapatmanıza gerek yok artık kapıları, korkmayın! Çalmayacağım bir daha kapılarınızı…

Açılmayan meşgule atılan telefonlar. Sizler de çalmayacaksınız bir daha…

Yazılmış ama sahiplerinde olmayan mektuplar, adresleriniz üzerinizde ulaşacaksınız bir bir ait olduklarınıza…

Hani aramasını beklediğim fakat aramayan güzel yürekli insan, sende boşuna arama artık. Günlerce bekledim aramanı, yapmadığım şey kalmadı, anlamadın, aslında anladın da anlamamak işine geldi…

Hüzünlerimle boğmayacağım seni, suskun çığlıklarıma şahit de olamayacaksın, bir yürektin yanıbaşımda, sığındım liman sandım. Yanlış limandasın güzelim dedin, sustum…

Sitem etmiyorum, anlayışsızlıkta yapmıyorum. Aslında ilk defa bilinmeyen denklerimi çözdüm. İlk defa doğru zamanda doğru kareleri yerine oturttum. Ve ilk defa bencillik yapıyorum bu satırlarla…

Yüreğinize iyi baktığınız sürece, kendinizi boğmadığınız sürece nefes almaya devam edin gönlünüzce…

FOTOĞRAF: gün ışığım arşivinden

MELİKE ESENTAŞ