Serzeniş

Gözlerinin buğusunda kaldırım taşına çökmüşüm. Denizin derinlerine dalarken bakışlarım, her dem sızlatmış benliğimi belki de ben/sizliğimi…

Martılar uzaklaşırken denizin yosun tutmuş sığından, dalmışım ebedi anlamsızlıklara bürünen
Sen/sizliğin içler acısına…

Rüzgarlarla savrulurken iç çatışmalarımda hesap verememişim yargısız infazlara…

Kuytu köşelere pusmuş, izleyedurmuşum illegal yollarla hüküm süren medeniyet kavramını hiçe saymış yobazlıklara…

Kavramları anlamaya çalışırken de bulmacanın çözümü olmayan denklemlerinde denge/sizce haykırmışım durdurulması için dönen çarkın…

Vakitli, vakit/siz pamuk ipliğinde can çekişen çırpınışları da es geçemeden…

Serzenişlerde hesap sormuşum bu yoksun/luk acısını yaşatanlara küfretmek istesemde yine de saygı duymuşum tutarsızlıklar içerisindeki can oluşlarına…

Neresindeydim ki bu köhneliğin? Anlamsızlık, mutsuzluk, hat safhadayken bunlara dur diyemeyecek kadar muallaktayım saygılarımla…

FOTOĞRAF: GÜNIŞIĞIM ARŞİVİNDEN

MELİKE ESENTAŞ