Yaşamın Katilleri

//Bir sabah ağrısına uyandım

Baktım ki kudurmuş

İçimin cehennemi...//

Uluyor nefesim

cana kıyan canilere acımayın...

Sizin ulaşmayı istediklerinizin

Her birinden vazgeçip

Önce insan olmayı isterdim

Bitmeyen bir şiirde

Baş kahraman

Öylesine…

Sesime ağlayışlar kattıkça

Kanatırdım yüreğimi

Unutulan kelimeleri hatırlayın diye

Mesela saygı

Mesela empati

Mesela sevgi…

//Nefretimizi hep birlikte

Bütün kötülüklere kusmak isterdim

Sizinle...//

Hatırlayın isterdim

Sokak aralarında çamurdan oyuncaklarla

Üstümüz başımız kirlenerek koşardık

Yemin olsun korkmazdık kimselerden

Okulda da oynardık

Yollarda da

Sokaklarda da…

Sonra Dünyamızı sanki işgal ettiler

Yitirdik en güzel değerleri birer birer

Önce masumiyeti

Sonra saygıyı

Sonra

Sevmeyi…

Haydi yaşamın katilleri durmayın

Yıkılacak ne kadar hayal kaldıysa yıkmak için!

Söndürülecek ne kadar umut var ise söndürmek için!

Öldürülecek ne kadar kadın kaldıysa öldürmek için!

Masumiyetine dokunmadığınız ne kadar çocuk kaldı ise!..

Durmayın!

İş başına…

Âdem Efiloğlu

Not. 3,5 yaşında tecavüz edilip öldürülen Irmak KUPAL'a  ithaf edilmiştir.

Not: Böyle insanları yaşatan sisteme isyan ediyorum...