Evlilik Haklı Olma Yeri Değil

EVLİLİK, HAKLI OLMA YERİ DEĞİL, HAYATI PAYLAŞMA ARDINDAN MUTLU OLMA YERİDİR.

Evli çiftler kim haklı savaşına girdiğinde, aslında kazananı olmayan bir mücadele başlatmış olurlar. Çünkü taraflardan biri haklılığını ilan ettiğinde, otomatik olarak eşini "haksız" ilan etmiş, yani onu mağlup etmiştir. 

Bir evlilikte eşlerden biri kendini yenilmiş ve haksızlığa uğramış hissediyorsa, o ilişkide hiç kimse kazanmamış demektir.

Temas ve yakınlık tam da bu yüzden yani haklılık ego savaşları yüzünden kaybedilir. 

Bu kördüğümü çözmek için şu pencerelerden bakmak gerekir:

Evliliği bir takım gibi düşünmek gerek. Aynı takımda oynayan iki oyuncu birbirine gol atmaya çalışmaz. Eşlerin rakip değil, hayat arkadaşı olduğu hatırlandığında, sorunun eşi değil, ortadaki problemin olduğu anlaşılır.

İlişkiyi haklılık değil, şefkat kurtarır. Bir tartışmada Ben haklıyım demek yerine Bu durum bizi üzüyor, nasıl çözebiliriz? demek odak noktasını egodan sevgiye kaydırır

.

Haklı olmak huzur getirmez. En haklı olduğunuz anda bile araya giren o soğukluk ve sessizlik, kazanılan zaferin aslında ne kadar büyük bir kayıp olduğunu gösterir.

Konuşulamayan, tıkanan noktalarda haklılık iddiasından vazgeçip şefkatle yaklaşmak, iyileştirici sarılmaya giden yolu açar.

Bir düşünün bir ilişkide haklı çıkma arzusunu tetikleyen en büyük duygu sizde nedir? Gurur mu, anlaşılmama korkusu mu, yoksa geçmişten gelen kırgınlıklar mı? Bu soruları içinizden cevaplayıp yüzleşin.

EVLİLİK MUTLU OLMA YERİ DEĞİL PAYLAŞMA ORTAMIDIR

Evlilik sadece bir mutluluk arayışı değil, hayatın tüm yükünü ve güzelliğini birlikte göğüsleme, yani bir paylaşma ortamıdır.

Söylediğim bu söylem evlilik psikolojisinin en gerçekçi ve en olgun temellerinden birine dayanıyor. Günümüzdeki en büyük yanılgılardan biri, evliliği sürekli bir mutluluk festivali gibi görmektir. Oysa sürekli mutluluk beklentisinin olması, en küçük bir krizde evliliğin sarsılmasına neden olabilir.

Evliliği kalıcı kılan şey, mutluluğun ötesindeki o ortaklık- paylaşma bilincidir.

Sadece iyi günü değil, kötü günü de bölüşmek: Hayat her zaman olumlu şeyler getirmez, hastalık, maddi sıkıntılar, kayıplar ve stres de bu yolculuğun parçasıdır. Evlilik tam olarak, bu yüklerin tek bir omuzdan alınıp ikiye bölünerek hafifletildiği yerdir.

Sorumluluk ortaklığı: Aynı evi, aynı bütçeyi, çocukların geleceğini ve hayatın getirdiği tüm angaryaları adaletle ve şefkatle paylaşmaktır.

Duygusal Eşlik: Eşiniz mutsuz, yorgun veya öfkeliyken bile onun o halini de paylaşabilmek, ona o alanda eşlik edebilmektir. 

Mutluluk, bu paylaşımın ve adanmışlığın doğal bir sonucudur, ana hedefi değil. Hedefi sadece kendi mutluluğu olan insan bencilleşir; ancak hedefi paylaşmak olan insan eşini fark eder.

O dokunmak ve sarılmak da aslında tam olarak bu paylaşımın bedensel ifadesidir. Buradayım, yükünü paylaşıyorum, yalnız değilsin demenin sessiz yoludur.

Evliliği bir paylaşma ortamı olarak görmek, eşlerin birbirine karşı beklentilerini daha gerçekçi kılar.  

Son söz; Atalarımızın dediği gibi, acılar paylaştıkça küçülür, sevinçler paylaştıkça büyür.

Âdem Efiloğlu