Sesin Nefesimdir Sevgili

En çok hayalleri öldüğünde ölürmüş insan

Diyorsun ki “Sesin nefesimdir sevgili”; her güne uyanışın tılsımında her sabaha merhaba demenin / diyebilmenin, karanlığın içinden sıyrılarak yepyeni ışıkların saçıldığı bir güne sımsıcak bir seviyorum diyebilmenin kanıksamasıdır, sesin özleminin yollarında çürüyen ömrümün en müstesna halidir.

Düşünüyorum da biz imkânsızları demledik sevgili, imkânsızların sınırlarında boy verdi yürek yangınlarımız hani kuzeyle güney kutbu gibidir birleşebilmemiz, kıyılarında gezinen aç bir martıyken kanatlarım, senin gülüşlerine kanat çırpıp, senin aşkına esir olan, senin rüzgârınla havalanan kumsalına ufak tefek serpişip sevgi kırıntılarından aşk mabedi kurabilmeyi hayal eden.

Çizgilerle çevrili bir hayatın mecburiyetlerini yaşıyoruz ikimizde. Aşk duvarlarım, kan ağlıyor içime içime, hep kendimden kaçıyorum, kendimden kaçtıkça yine sana ulaşıyor kalp ağrılarım, sen dünün bu günün yarının ve pespaye geçen şu ömrün en müstesna haline âşıksın diyorum. İçim mahşer, içimde karışan ebcet terazisinin bir yamacında demliyorum aşkımızı sana tutuklu kalan ruhumla. 

Sana sustuğum her cümlemde derin isyanlarım var kulaklarımı tırmalayan. Her siyaha çalan gecenin ardında ölü düşlerim ve yangınlarım var volkanların bile önünde selam duracağı. Nasıl bir öykünmedir bu. Bu nasıl bir bakış gözlerime yüreğime. Hala anlamadın değil mi ? Sen suskunluğumsun diye seslendiğim. Her vakit açık kalmıyor acil servisleri kırılan ümitleri tedaviye.

Hani hangi bulutlu dağa tırmansak, yayla olur, ova olur, uzun bir kumsal olurdu bize. Yelkenlerimiz kırılsa bile işte öylesine pervasızdır gidişlerin, yüreğimde hançer izleri durur hala. Ama ben yine kanla revan olmuş bir ömre inadına sevgini sürümekteyim ,ellerime, bileklerime ,yüreğime.

Amaçsız dolaştığım köşe başlarında uzaklardan acı çığlıklar duyuyorum, kulaklarım deliyor karanlıkları, ellerim uzanıyor ama bir huduttan bir hududa tutamıyorum ve ümit olamıyorum tiz çığlıklara. Çığlıklarla beraber dalıyorum en ölümcül derin uykulara. Bedenimde emanet duran ruhum perişan / viran, toparlanır mı dersin bir gün nasıl olsa. 

Biliyor musun? En çok hayalleri öldüğünde ölürmüş insan. İşte bütün ihtimallerden geçen o son raddedeyim, masmavi gökyüzünün altında bir hayale müptela… Hasretin ağır prangaları yapışmışken bileklerime hala diyetini ödüyorum özleminin. “Özlemin ağır bir imtihandır” diye diye. Bilmiyorum bir gün gelirde okşar mı sevecen gözlerin gözlerimi, ısıtır mı ellerin ellerimi, ya yüreğin hatırlar mı beni eskisi gibi… Dedim ya hala bir umut var yaşadıkça ne kadar zayıf ve uzak olsa da…

Âdem Efiloğlu