İnsan

                 İNSAN

İki cicili sözle kandırma onu bunu

Noksanı yok cihanda ta! ezelden toydun sen

Vebalin sana kalsın yalnız hatırla şunu

Hakikatin gözünü ellerinle oydun sen

Gelişim diye diye zulmün içine battın

Barış adı altında savaşa çanak tuttun

Bir yemişin uğruna sonsuz cenneti sattın

Ben seni tanıyorum, ta! Âdem' den buydun sen

Kaptırırken paçayı günlük çıkara şana

Zulmün karargahın da  dayandı ibre  sona

Dikenli çalı bile gül sunarken ummana

Nefreti bencilliği tüm cihana yaydın sen

Kardeşlik sevgisini düşmanlığa salmışlar

Koskocaman Dünya’yı parsel parsel bölmüşler

Dört kitap yüz peygamber demek boşa gelmişler

Din diye mezhep diye hep kendine uydun sen

Bol bulunca şımardın kıtlığa hemen küstün

Köle olanı sevip hak isteyeni astın

Toprağı beton edip çamı ağacı kestin

Nefes sunan dağları çırılçıplak koydun sen

Kara toprak kızardı, bugün âlem yas dedi

Hırs girdi gönüllere başa buyruk es dedi

Öyle hale geldik ki şeytan bile pes dedi

Üç kuruşun hatrına mezarları soydun sen

    Ahmet Çiftci     06-10-2016