Yasemen

yağmur serinliğinde bir su şıpırtısı
geçit vermeyen bir nehir öyküsüydün
hiç duyulmamış bozkır türküleri gibi
tel olur 
mızrap olur 
parmak uçlarımda titrerdin
esmerliğin dökülürdü çeşmelerden 
gözlerinde; 
yedi göllerin yedi rengi
kıl çadırlar aydınlanırdı güzelliğinden
bırak ellerinde kına kurusun 
sen kuruma Yasemen

yanık sesli bir geceydin
kendi karanlığından 
ve kendi kaderinden korkan
korktukça yeni bir acı doğuran 
kilimlere nakış nakış işlediğin acıyı
saklardın kendinden
oysa yağmur vurmuş serçeler gibi
yine sırılsıklamsın kederden 
yine kanlı yaş dökülüyor 
zümrüt yeşili gözlerinden
kara yazı yazılsa da alnına
sen kara bağlama Yasemen

ne zaman sokulsam gölgene
incecik bir dağ rüzgarı
sevimli bir sincap ürkekliğiydin
iki acemi hırsızdık 
döke saça kaçırırdık sevdayı
telaşlı sevişmelerden
bazen de gömü bulmuş gibi saldırır
diş dişe 
et ete 
geçerdik ateş tünellerinden
bırak terimiz soğusun
sen soğuma Yasemen

zulüm oyy zulüm 
senden ırak olmak zulüm
ben sesine bile hasretken
kim bilir hangi sırrı dökülmüş ayna 
kana kana içiyor 
namahrem güzelliğini
kim bilir kim tutuyor ellerinden
adın okunmuyor nevruz ateşlerinde
bağ bozumlarında yoksun
gölgemiz çarpışmıyor çilek toplarken
ben biçileyim her hasatta 
sen ağlama Yasemen