Güllerim Kırıldı

Güllerim kırıldı boyun eğdiler

Gel bülbülüm gonca güle kon demem

Dallarını deste deste yığdılar

Bekleyip onlarla sen de yan demem

Ötme bülbül ötme bağrımı delme

Bu bağ viran oldu bir daha gelme

Başka bir yer ara kahrından ölme

Bırakıp da gitsen artık dön demem

Bülbül iyi tanı gül’ü diken’i

Koparıp kökünden onu sökeni

Eğer bulunmazsa gülün dikeni

Ben kendim dikerim buna son demem

Dar geliyor artık altın kafesin

Havan da kalmadı, bitti nefesin

Çok uzun zamandır kesildi sesin

Dut yuttun bilirim beni an demem

Aşk ile sevenin aktır gülleri

Daimi zikirde Haktır dilleri

Dikenler kanadır titrek elleri

Gülün rengi derim ona kan demem

Mikdadi sözünü nasıl bağlaya

İstemez sonunda yürek dağlaya

Hayat devam eder güle ağlaya

Beni mutlu zannet, dertli san demem!

Şair Mikdat Bal