Online Üye
Online Ziyaretçi
Aklımın her
köşesinde
Aşı
tutmuyor tebessümlerin
Elektrikleri
kesik akşamlar
Gündüze
koşturdukça
Göğsünün
orta yerinde
Sendeliyor
yorgun kalbin…
Fısıldıyorum
yoğun kalabalıklara
İştahla
karları yoğururken ellerin
Kalbimi
çıkarıyorum
Zamanın ortasına
Yırtık
eldivenler dolduruyor çöp tenekelerini
Çalıp duran
telefon
Bir türlü
susmazken…
Nefesime küsen başının
Damarlarına
dökülen ağrı kesicisinde
Yoruldun hüznün bahçelerinde
Çiçeklerin
solgun yüzlerine
Nazireler
dizmekten
Lütfen,
birkaç papatya ölmeden ellerime
Konuş
sevgiye dair birkaç kelime
Yapabilirsin
seviyorum diye…
Dört mevsim
ülkemin her köşesinde
Çiçekler yolunuza
boyun bükerken
Silme gözyaşlarını
Bırak
Boş yere koparılmamış olsun papatyalar…
Sonra
Geniş anlamlar
yükleyip şiirlerime
Gülüşün
diyorum
Dünyaya
değer…
Âdem
Efiloğlu