Gülüşün Diyorum Dünyaya Değer

Aklımın her köşesinde

Aşı tutmuyor tebessümlerin

Elektrikleri kesik akşamlar

Gündüze koşturdukça

Göğsünün orta yerinde

Sendeliyor yorgun kalbin…

Fısıldıyorum yoğun kalabalıklara

İştahla karları yoğururken ellerin

Kalbimi çıkarıyorum

Zamanın  ortasına

Yırtık eldivenler dolduruyor çöp tenekelerini

Çalıp duran telefon

Bir türlü susmazken…

Nefesime  küsen başının

Damarlarına dökülen ağrı kesicisinde

Yoruldun hüznün bahçelerinde

Çiçeklerin solgun yüzlerine

Nazireler dizmekten

Lütfen, birkaç papatya ölmeden ellerime

Konuş sevgiye dair birkaç kelime

Yapabilirsin seviyorum diye…

Dört mevsim ülkemin her köşesinde

Çiçekler yolunuza boyun bükerken

Silme  gözyaşlarını

Bırak

Boş  yere koparılmamış olsun papatyalar…

Sonra

Geniş anlamlar yükleyip şiirlerime

Gülüşün diyorum

Dünyaya değer…

Âdem Efiloğlu